|
از نوشته های دکتر نوشيروان کيهاني زاده از خاطرات روزنامه نگاری اش:
"...در آن سال ها خبرنگار حق گرفتن اخبار دفاتر روابط عمومى (به زبان امروز: خبرگزارى داخلى و اختصاصى) و يا تنظيم گزارش هاى خبرگزارى پارس (ايرنا) را نداشت و اين اخبار و نيز اخبار تلفنى مستقيماً به دست نويسندگان ثابت تحريريه (ستاف رايتر ها) و دستياران سردبير مى رسيد. تا پاييز ۱۳۳۶ روزنامه هاى ايران داراى دبير (ميز) نبودند و خبرنگاران خبرهاى خود را به دستياران سردبير مى دادند..."
" ...آن زمان خبرنگار يك حقوق ثابت داشت كه حداقل دريافتى او به حساب مى آمد و اگر تعداد خبر هايى كه در طول ماه توليد مى كرد از نصاب معين بيشتر بود به تشخيص سردبير اجرايى پول بيشترى دريافت مى كرد كه گاهى در ماه از هزار تومان هم متجاوز مى شد و اين روش كه تا به امروز در ساير كشورها به ويژه آمريكا ادامه دارد به منظور ايجاد رقابت و توليد هر چه بيشتر خبر بوده است كه متاع روزنامه هستند و خواننده خريدار همين متاع است كه هر چه مرغوب تر، دلپسندتر و مورد نياز باشد خريدار بيشترى خواهد داشت..." ادامه
|
